In de 19e eeuw was het publiek gewend dat operapersonages duidelijk te verdelen waren in Goed en Slecht. De helden waren altijd galant en de heldinnen bezaten de vroomheid van een engel of de waardigheid van een koningin.

De schrik was dan ook groot toen in 1875 een operaheldin haar entree maakte die de vrije liefde bezong, in lompen liep en - zoals een tijdgenoot verontwaardigd opmerkte - met haar heupen wiegde: de zigeunerin Carmen. Deze opera van de Franse componist Georges Bizet (1838-75) was vernieuwend, omdat de scheiding tussen goed en slecht vaag was en de personages van lage komaf realistisch werden afgebeeld. Carmen wordt ook wel een voorloper genoemd van het verisme.

'Vero' betekent 'waar' in het Italiaans en het verisme verwijst naar de liefde voor realisme in de Italiaanse opera van circa 1890 tot 1920. De veristen wilden het publiek niet meer een wereld voorschotelen waarin zelfs krankzinnige vrouwen die dagen in een kerker hadden doorgebracht, er uitzagen als beeldschone engelen. Het moest een wereld zijn die herkenbaar was. Mensen moesten zich met de operapersonages kunnen identificeren. Het drama werd er niet minder om. Veristische opera's lopen meestal slecht af: de dood zal de hartstochtelijke geliefden scheiden. Opvallend is dat de liefde veel sensueler gepresenteerd wordt dan voorheen.

De succesvolste componist uit deze periode is Giacomo Puccini (1858-1924). Opera’s als La Bohème en Tosca zijn nog steeds enorm geliefd. Puccini is een theaterman in hart en nieren, die perfect aanvoelt hoe hij het publiek kan roeren. Zijn wapen is hartverscheurend drama gecombineerd met prachtige melodieën. De populairste Franse componist in deze tijd was Jules Massenet.