In de negentiende eeuw werd een groot deel van het gebied dat we nu als Italië kennen overheerst door buitenlandse mogendheden. Steeds meer Italianen vonden dat het Italiaanse volk geregeerd moest worden door Italianen. De opera’s van Giuseppe Verdi (1813-1901) zijn sterk verbonden met het Italiaanse nationalisme. De hoofdpersonen raken vaak verwikkeld in een strijd tussen vriendschap, liefde én vaderland. In het beroemde Slavenkoor uit Nabucco zingen de in Babylon gevangen joden over hun heimwee naar Israël. Het koor groeide uit tot een soort volkslied.

Nabucco behoort tot Verdi’s vroege opera’s: de invloed van Rossini, Bellini en Donizetti is nog duidelijk te horen. Vanaf 1850 sloeg de componist een nieuwe weg in: het vertellen van het verhaal werd het belangrijkst. Verdi kon enorm geboeid zijn door de hoofdpersonen in zijn opera's en hij wilde hun karaktereigenschappen zo goed mogelijk in muziek weergeven. Zangers moesten zich meer verdiepen in het personage dat ze uitbeeldden. Ze moesten leren met hun stem te acteren.

Verdi was gefascineerd door het tegenstrijdige karakter van het operapersonage Rigoletto: aan de ene kant een wraakzuchtig en verbitterde man, aan de andere kant een liefhebbende en zorgzame vader die zijn dochter wil beschermen tegen een kwaadaardige buitenwereld. Maar zijn dochter wordt ontvoerd door machtige hovelingen. Als Rigoletto erachter komt, valt hij woedend tegen hen uit. Razernij slaat om in wanhoop en uiteindelijk smeekt hij de hovelingen hem zijn dochter terug te geven. In de aria Cortigiani, Vil Razza Dannata moet de zanger al deze emoties kunnen weergeven.