The Byrds, Bob Dylan en Simon and Garfunkel vertegenwoordigden:
Country pop
Bluegrass
Folkrock
Cowboy jazz
onderwerpen
Geschiedenis van de soundtrack
Of een soundtrack nu is gemaakt voor een film, televisieserie of game, het is altijd een  ondersteunende kunstvorm. De wortels van de soundtrack liggen daarom bij genres als opera, toneelmuziek en musical, waarbij muziek ook een begeleidend karakter heeft. Deze webwijzer zal zich niet richten op opera's, toneelstukken en musicals, of bekende verfilmingen daarvan zoals Grease, maar hun invloed op filmmuziek is groot.

In de ruim honderd jaar aan filmmuziek – televisie en games zijn iets jonger – zijn de volgende twee elementen altijd een rol blijven spelen: populaire muziek en narratieve muziek. 

Populaire muziek
Muziek en film gingen vanaf de eerste korte, experimentele films eind negentiende eeuw hand en hand. De Franse broers en filmpioneers Lumière namen in 1895 een pianist mee bij hun filmvertoningen, het nieuwe medium werd daarna wereldwijd een onderdeel van muzikale varièteshows en toen de eerste (reizende) bioscopen ontstonden kregen muzikanten een plek bij het doek om met muziek en geluidseffecten de illusie van werkelijkheid te ondersteunen. Meestal speelden ze populaire folk- en theaterliedjes. De stomme film heeft dus nooit echt bestaan. Film was entertainment en muziek hoorde daar onlosmakelijk bij.

De filmindustrie vertrouwde op populaire muziek om haar succes te vergroten. Voor de opkomst van de geluidsfilm, tussen 1926 en 1932, gaven studio’s suggesties om bij vertoningen bekende muziek te spelen. Toen het technisch mogelijk werd vulden ze het audiospoor van hun films – de letterlijke – met populaire liedjes. Filmmakers gingen vervolgens zelf op zoek naar hits. Eerst met het uitbrengen van enkele filmliedjes (Snow White, 1936), daarna met complete soundtrackalbums (Till the Clouds Roll By, 1946). Met de komst van jazz en popmuziek, kwamen er compilatiesoundtracks op de markt en gingen popmusici met veel succes zelf soundtracks maken. Televisie, die in het poptijdperk arriveerde, leunde lang nog meer op populaire muziek. 

Narratieve muziek
Vrij snel na de eerste korte films kwamen er langere, complexere producties op de markt. Bij serieus drama hoorde volgens filmmakers ook serieuze muziek die het gevoel en tempo van een scène moest volgen. Hiervoor werd een beroep gedaan op de verhalende elementen uit klassieke muziek en opera. De muziek van L'Assassinat du duc de Guise (1908), geschreven door de Franse componist Camille Saint-Saëns, was een van de eerste voorbeelden hiervan. Onder andere het gebruik van herkenningsmelodieën (), sfeermuziek onder dialogen () en het aangeven van plotwendingen met muziek, kwamen voort uit de opera. Symfonieorkesten, of speciale orgels die het imiteerden, deden hun intrede in de meest geavanceerde bioscopen.

Toen films zelf geluid gingen bevatten, werd het helemaal gebruikelijk om orkestrale muziek te gebruiken. Beroemde componisten als Max Steiner en Erich Wolfgang Korngold hadden beiden niet toevallig wortels in de Oostenrijkse operatraditie. Filmmuziek werd steeds serieuzer genomen, wat ook bleek uit de komst van de eerste film met doorlopende muziek (King Kong, 1933) en een eigen Oscar-categorie (1934). Jazz en pop hadden grote invloed op een nieuwe generatie componisten als Bernard Herrmann, Nino Rota en John Barry, die minimalistische arrangementen maakten, maar ook het het orkest bleven gebruiken.

De komst van synthesizers bracht nieuwe mogelijkheden met zich mee om gevoelens bij de filmkijker op te roepen, zoals A Clockwork Orange (1971) van Wendy Carlos ruimschoots bewees. Naast soundtracks van popmuzikanten als Giorgio Moroder, doken synthesizers ook op in het werk van een klassiek geschoolde componist als Maurice Jarre. Bij televisie en games speelden synthesizers lange tijd zelfs de hoofdrol. Gelijktijdig bliezen neo-klassieke componisten als John Williams de pure symfonische score nieuw leven in. Zijn populaire Star Wars-thema (1977) is zelfs een vrij letterlijke verwijzing van Korngolds King's Row (1942). Componisten als Hans Zimmer en Steven Price wisten juist door een combinatie met elektronica het symfonieorkest de bioscoop van de 21ste eeuw binnen te loodsen. Ook in televisieseries en games bleek die combinatie sindsdien erg geliefd.

Hedendaagse soundtracks
Stilistisch vallen soundtracks nog steeds tussen diverse klassieke en populaire muziekstromingen in, wat soms tot onbegrip leidt in diverse kampen. Ook de belangrijke ondersteunende functie zit de waardering soms in de weg.

Met filmoptredens in concertgebouwen, klassiek geschoolde musici die gamemuziek uitvoeren en popmusici die nieuwe muziek schrijven voor oude stomme films, blijkt soundtrackmuziek echter meer en meer een volwassen, opzichzelfstaand genre.
audio fragmenten
Frank Churchill - Someday My Prince Will Come [Snow White]
Camille Saint-Saëns - L’assassinat du duc de Guise
Max Steiner - Death of King Kong
Bernard Herrmann - Vertigo Theme
John Barry - Goldfinger
Wendy Carlos - Timesteps [A Clockwork Orange]
Giorgio Moroder - Take My Breath Away [Top Gun]
Maurice Jarre - Fatal Attraction
John Williams - Star Wars Theme
Erich Wolfgang Korngold - King's Row
Steven Price - Fire [Gravity]
Hans Zimmer - 528491 [Inception]
Gravity, klassiek en modern Gravity, klassiek en modern
bekijk ook deze wijzers
wereld
Celtic
Albumtitels als Celtic Voices, Celtic Mystery, Celtic Circle, zelfs Celtic Reiki... Het begrip celtic is duidelijk populair, ook in de muziekwereld. Maar over welke muziek gaat het dan eigenlijk?
populair
Alternative
Alternative is een grabbelbak vol met verrassingen voor iedereen die niet van standaard popmuziek houdt. Lees hier alles over deze muziekstroming.