Cello concerto

De Eerste Symfonie (1935) van William Walton wordt gekscherend wel eens de ‘Achtste Symfonie’ van Jean Sibelius genoemd. Zo dicht zit Walton zijn illustere voorbeeld (die niet verder kwam dan zeven symfonieën) op de huid. Vooral in het eerste deel hoor je de invloed van Sibelius duidelijk terug in de manier waarop Walton met het orkest omgaat. Voor de overige drie delen geldt die vergelijking… een stuk minder en hoor je duidelijk Waltons eigen vingerafdrukken op zijn muziek. Vooral het Scherzo, met zijn nerveuze en spichtige articulaties, echoot na in de latere stukken op dit album, zoals de Ouverture Scapino (1940/1950) en het Scherzo van het Celloconcert (1955/1975). In het expressieve langzame deel roept Walton met lange melodische lijnen de voor zijn muziek zo kenmerkende bitterzoete melancholie op, terwijl de Finale eindigt met een indrukwekkende apotheose. Daardoor behoort het stuk tot de grote symfonische Britse meesterwerken van de twintigste eeuw. Dat geldt ook voor het Celloconcert, waarin opnieuw dezelfde mengeling van lyriek en ritmische spanning terugkeert; misschien wel het belangrijkste Celloconcert sinds dat van Edward Elgar. Cellist Jonathan Aasgaard en de Sinfonia of London leveren overtuigende interpretaties af, met opvallende helderheid in de scherzo-achtige passages en veel gevoel voor Waltons lang uitgesponnen spanningsbogen. (JWvR)meer