In Engeland ontwikkelde zich begin jaren 70 een scene van bands die zich bewust richtte op het spelen in cafés en kleine clubs, los van de commerciële en ambitieuze pop- en rockmuziek. Muziek die zich niet in een stijl liet vangen, maar wel vaak primair en pretentieloos klonk, bedoeld om het feestende uitgaanspubliek in te pakken. Door het publiekssucces van bands als Dr. Feelgood, Kursaal Flyers en Kilburn and the High Roads, kregen de Britse media er lucht van en werd door hen de term pubrock gelanceerd.
Niet dat ze niet eerst probeerden om zaken groots aan te pakken. De Londense groep Brinsley Schwarz investeerde in 1970 zelf in een reis naar New York om in het voorprogramma te spelen van Van Morrison. Het werd een commercieel en financieel debacle en terug in Londen moest er veel gespeeld worden om dat laatste op te vangen. De groep benaderde zelf de pubs waar tijdens hun optredens het publiek bleef groeien. Het deed andere Londense pubs besluiten om ook een podium in te richten en zo groeide er een circuit. Brinsley Schwarz was een pionier die dit tot bloei bracht. Naamgever van de band, gitarist en zanger Brinsley Schwarz werd later lid van The Rumour en bassist en zanger Nick Lowe groeide uit als bekende soloartiest.
Pubrock kwam pas echt tot bloei dankzij Dr. Feelgood. Dit kwartet van het in de Theems gelegen Canvey Island, begon rond 1973 de pubs te bestoken met hun aanstekelijke mix van Britse rock ‘n-roll en rhythm & blues. In 1974 debuteerden zij met Down By The Jetty, waarna de pubs al snel te klein werden voor de, als louche autoverkopers ogende band. Het live-album Stupidity (1976) werd onder andere opgenomen in een afgeladen Sheffield City Hall en behaalde de eerste plaats in de Britse charts. Pubrock was inmiddels een begrip dat de kroegen oversteeg.
Terwijl halverwege de jaren 70 de hitlijsten werden bevolkt door ambitieuze, pretentieuze en miljoenen omzettende groepen als The Eagles en Pink Floyd, bracht pubrock echte antihelden voort. Zoals zanger Ian Dury met zijn zichtbare lichamelijke gebreken door jeugdpolio, die met zijn freakband Kilburn and the High Roads een vreemde mix van rock ‘n-roll, reggae en vaudevillemuziek maakte. Hij zou later uitgroeien tot een icoon van de punk en new wave. Ook zanger Will Birch was niet bepaald een posterboy, maar wist met zijn band Kursaal Flyers wel de pub op zijn kop te zetten met een charmante cocktail van glam en rock ‘n-roll met een countrytic. Na een hitje in Engeland met het tienerdrama Little Does She Know, nam de groep het geweldige live-album Five Live Kursaals! (1977) op in de Londense Marquee Club.
Pubrock maakte vooral de weg vrij voor de punkrage, die medio 1977 goed losbarstte en ging er bijna ongemerkt in op. Bands als The Stranglers, The Vibrators en Eddie and the Hot Rods waren al actief in het pubrockcircuit en de muziek die zij maakten werd hooguit wat ruiger en maatschappijkritischer om mee te varen op de punkrockgolf.
Veel pubrockbands staken ook de Noordzee over en speelden met succes in het toentertijd zo bloeiende clubcircuit van Nederland. Vooral Dr. Feelgood was ongekend populair op de kleine Nederlandse podia. Dat liet zijn sporen na, met als belangrijkste exponent misschien wel Herman Brood. Ook zijn vroege, van rock ’n-roll doortrokken muziek kwam het best tot zijn recht op zweterige kroegpodia en in kleine zaaltjes. Door deze een voor een te veroveren klom hij op naar zijn Nederlandse sterrenstatus.
Mark Ritsema
Het in 2025 uitgebrachte Time! Gentlemen! geeft op drie cd’s een mooi overzicht van de Britse pubrockjaren.
