Door veel vakgenoten uit de theater- en cabaretwereld wordt hij gezien als de belangrijkste hedendaagse schrijver en uitvoerende van het Nederlandstalige lied. Toch is hij nauwelijks bekend bij het grote publiek. Theo Nijland maakt liedjes die uitblinken door de scherpe teksten en vaak licht ironisch van aard zijn.
Hij besluit in 2024 na 25 jaar te stoppen met optreden, maar blijft schrijven. Naast zijn eigen werk maakt hij ook muziek voor theater, film (Leedvermaak, Loenatik) en televisie (Bij Nader Inzien, Gebak van Krul).
Na zijn theateropleiding gaat Theo Nijland optreden met The Shooting Party. De groep richt hij in 1987 op samen met Han Oldigs en Coen van Vrijberghe de Coningh. Het trio vermengt cabaret met Engelstalige popmuziek. Nijland schrijft alle muziek en teksten. In 1995 brengen ze het Nederlandstalige theaterprogramma Wild. Het lied Kaal uit die show wint de Annie M.G. Schmidtprijs, de prijs voor het beste theaterlied. De muziek uit Wild wordt vastgelegd op de cd Wildlive.
Nijland wint nog een keer de Annie M.G. Schmidtprijs voor het nummer Lente dat hij schrijft voor Brigitte Kaandorp. Hij maakt regelmatig muziek voor haar cabaretprogramma’s en ook nemen ze samen een duet op.
Op het album Masterclass (2008) leest hij in enkele nummers zijn collega-artiesten op komische wijze de les. Eerder had hij het al eens op Marco Borsato gemunt. Nu richt hij zijn pijlen op de lyrische reacties op de Franse chansons van Wende Snijders, die volgens hem niemand begrijpt. Ook het fenomeen musical moet het ontgelden. In Wat een leuk liedje levert hij kritiek op homoseksuele zangers die over de liefde voor een vrouw zingen.
Dat hij een dergelijke masterclass mag geven, blijkt uit een nummer als Een soort van achterover vallen. Hierin kiest hij rake woorden om het omgaan met de dood te omschrijven. Hij zingt het nummer vanuit het perspectief van de zanger, hijzelf, die er niet meer is.
Prachtig is ook dit nummer van het album ‘t Begin van het einde (2012). Actrice Eva Crutzen kiest het lied in haar uitzending van Zomergasten. Ze ziet het als aanmoediging om het leven ook alleen aan te kunnen. Met haar keuze zet ze de artiest Theo Nijland terecht in de schijnwerpers. Een plek waar hij eigenlijk vaker mag staan.
Gijs Kimenai
