Op zondag 16 juli 2000 wordt het publiek tijdens het North Sea Jazz festival in Den Haag overrompeld door de intense en pure soul-magie van de jonge Amerikaanse artiest D’Angelo. Een energieke show vol vocale devotie, suggestieve seks en drama, verpakt in de aanstekelijke funk van zijn geoliede 10-mans band. De op 14 oktober 2025 overleden D’Angelo heeft in 2000 nog de toekomst, maar dat zal anders lopen.
D’Angelo wordt in 1974 geboren als Michael Eugene Archer in Richmond (Virginia) als zoon van een predikant in de Pinkstergemeente. Zijn muzikale talent openbaart zich in het kerkkoor. Hij debuteert in 1995 met het album Brown Sugar, maar breekt pas echt door met opvolger Voodoo (2000), waar hij vijf jaar aan werkt. Binnen de door rap en breakbeats gedomineerde zwarte muziek van die tijd, brengt zanger, songwriter, multi-instrumentalist en producer D’Angelo de warme en devote soul naar de 21ste eeuw. Hij staat ermee aan de voet van de neo-soul. Zijn optreden op North Sea Jazz maakt onderdeel uit van een wereldwijde tournee waarmee D’Angelo zijn sterrenstatus bezegelt.
Ook zijn nieuwe Nederlandse fans, na dat glorieuze optreden, wachten ongeduldig op wat er komen gaat. Maar er gebeurt aanvankelijk helemaal niets. D’Angelo worstelt met zijn status als ster en sekssymbool, nadat hij zijn afgetrainde blote torso heeft getoond in de videoclip van zijn grootste hit Untitled (How Does It Feel). Drank en drugs doen hun intrede en het eerstvolgende wat we van D’Angelo vernemen is zijn betrokkenheid bij een zwaar auto-ongeluk in 2005. Beter nieuws is zijn gastrol op het funkalbum Hard Groove (2003) van de band The RH Factor rond trompettist Roy Hargrove. D’Angelo schittert in een slepende versie van het Funkadelic-nummer I’ll Stay. Eigen werk blijft voorlopig uit.
Van een nieuw album is nog geen sprake, maar eind 2011 wordt aangekondigd dat D’Angelo weer de oude is en op tournee door Europa zal gaan. Op 30 en 31 januari zal hij de Amsterdamse poptempel Paradiso aandoen. D’Angelo is nog niet vergeten, de concerten zijn in no-time uitverkocht. Een domper is vervolgens de afzegging van het eerste concert, maar op 31 januari staat D’Angelo eindelijk, na 12 jaar weer op een Nederlands podium. De Volkskrant is erbij en jubelt de volgende dag: ‘Begeleid door een sublieme band met knappe achtergrondzang zette D'Angelo een superieure funkshow neer, waar zoveel plezier in zat dat je je afvroeg waarom hij zo lang van de podia vandaan is gebleven.’
In 2014 verschijnt dan eindelijk de opvolger van Voodoo. ‘Een verslavende funkplaat’, schrijft Muziekweb over Black Messiah, dat nergens onderdoet voor zijn voorganger. D’Angelo is terug en speelt in maart 2015 drie concerten in Paradiso en het Utrechtse Tivoli/Vredenburg. ‘Het was opnieuw fenomenaal goed’, schrijft Volkskrant ditmaal. Een bezoeker van het optreden in Utrecht tekent op: ‘Hij kwam twee uur te laat, maar dat waren we na vijf minuten muziek vergeten’. Met dat jaar opnieuw een optreden op North Sea Jazz bezegelt D’Angelo zijn hergeboorte, maar Black Messiah zal zijn laatste studioalbum worden. In 2018 wordt zijn Europese tournee afgezegd wegens gezondheidsredenen.
De grillige carrière van een uiterst getalenteerde predikantenzoon kwam op 16 juli definitief tot een eind. Ondanks veel verspilde jaren, leidend tot een magere output, wist D’Angelo zijn stempel te drukken op de zwarte popmuziek. Wie er in 2000 bij was tijdens North Sea Jazz en meende getuige te zijn van de geboorte van een nieuwe Prince of James Brown, zal D’Angelo nooit vergeten.
Mark Ritsema
