Jazzmuzikant Benjamin Herman is al zeker 35 jaar een vertrouwd gezicht in de Nederlandse jazzscene. De immer goed geklede saxofonist deelde het podium met vele muzikanten uit binnen- en buitenland. Daarnaast heeft hij naam gemaakt als bandleider en componist, met inmiddels een indrukwekkende discografie. Een kleine greep uit het boeiende en uiteenlopende oeuvre van één van Nederlands bekendste blazers.
In 1993 was Herman een van de oprichters van New Cool Collective en is hij sindsdien het vaste gezicht van dit Amsterdamse collectief. De groep - met meestal een bezetting van saxofoon, trompet, toetsen, gitaar, bas, drums en percussie - combineert jazz, boogaloo, dance, funk, afrobeat en vele andere invloeden. Door de hoge mate van dansbaarheid zijn zij ook populair onder publiek dat zich niet direct onder jazzliefhebbers schaart. Het album Out Of Office (2008) behoort tot de hoogtepunten van de band, met een extra glansrol voor gitarist Anton Goudsmit.
New Cool Collective werkt vaak op interessante en verrassende wijze samen met gastmuzikanten. Zoals de Brabantse zanger Guus Meeuwis met wie zij het album Hollandse Meesters (2014) opnamen. Meeuwis wilde graag een plaat maken met toonaangevende liedjes uit de Nederlandse popgeschiedenis en vond daarvoor in de New Cool Collective Big Band (de 19-koppige, uitgebreide versie van de groep) een begeleidingsband die de klassiekers van onder meer Herman van Veen, Ramses Shaffy en Toon Hermans naar een hoger plan bracht.
Dat Herman ook zich ook thuisvoelt in de vrijere vormen van jazz horen we op Hypochristmastreefuzz (2008), met composities van Misha Mengelberg, de pianist en componist die door velen als godfather van de Nederlandse improvisatiescene wordt gezien.
De soms dreigend en atmosferisch klinkende passages in de muziek van New Cool Collective zijn op zichzelf al vrij beeldend. Het is dus zeker niet verwonderlijk dat Herman meermaals is gevraagd om muziek te componeren voor films en documentaires. Zo is zijn muziek te horen in een documentaire over Remco Campert. In Campert: De tijd duurt één mens lang (2007) horen we de door Herman gecomponeerde soundtrack, die ook prima te beluisteren is als op zichzelf staand album. De stem van de in 2022 overleden dichter is in Lamento te horen.
Ook gypsy jazz is een fascinatie van Herman, zoals te horen op Swing de Paris (2017), een ep die Herman opnam met gitarist Robin Nolan en zijn trio. De plaat bevat (uiteraard) composities van Django Reinhardt naast eigen composities van Herman en een samenwerking met zanger Wouter Hamel.
In april 2026 verschijnt het album The Tokyo Sessions, een enkele plaat die bijna net zo eclectisch klinkt als het hele oeuvre van Herman. Opgenomen tijdens een verblijf van een maand in Tokio, horen we Herman en zijn trio samenwerken met uiteenlopende muzikanten uit de Japanse metropool. In bijna collage-achtige stukken laveren de muzikanten tussen jazz, trance, punk, dub en vele andere genres. Het resultaat is een psychedelische, opwindende en uitermate boeiende plaat.
Jur Vermijs
