JOHAN - Tumble And Fall
JOHAN ontstaat in de jaren 90 in Hoorn rond zanger, gitarist en songwriter Jacob de Greeuw. In 1996 brengen zij hun naamloze debuutalbum uit bij Excelsior Recordings. Het succesvolle album vol even melodieuze als gruizige indiepop brengt de groep naar Pinkpop en er volgt zelfs een korte Amerikaanse tournee. Daarna wordt het echter stil rond JOHAN. Pas in 2001 verschijnt opvolger Pergola met, naast De Greeuw en drummer Jim Kwakman, een geheel nieuwe JOHAN-bezetting.
Het tijdloze Pergola laat een verzameling breed gearrangeerde en pakkende indie-songs horen, waarover een zweem van somberte en melancholie hangt. De Greeuw rekent in een song als opener Tumble And Fall krachtig en indringend af met de depressie die hem de jaren ervoor verlamd heeft.
De Greeuw is het enige oorspronkelijke lid van JOHAN, dat anno 2026 wordt gecompleteerd door coryfeeën van de Nederlandse indiescene, drummer Jeroen Kleijn (Daryll-Ann, Spinvis, Claw Boys Claw) en gitarist Robin Berlijn (Fatal Flowers, Kane, Ellen ten Damme). Samen met bassist Diets Dijkstra, die JOHAN trouw is sinds 2001, doken zij in de catalogus van Muziekweb om hun favoriete muziek uit te zoeken. Ze schreven er zelf de tekstjes bij.
Diets Dijkstra:
The Kinks - Tired Of Waiting For You
Als kind kreeg ik van de buren een grote piepschuimen doos met een schat aan vinylsingles. Voorgekrast, allemaal gewoon lekker tegen elkaar aan schurend. Vooral sixties — ik zie de labels van Pye Records nog zo voor me. En het klonk fantastisch op mijn pick-upje met één luidspreker.
Burt Bacharach, The Posies – What the World Needs Now
Omdat ik een zwak heb voor gearrangeerde pop. Er bestaat trouwens ook een heel leuke versie waarin Burt het lied samen met de heren van The Posies speelt. Laten we die doen.
Iggy Pop – Lust for Life
Dit is voor mij het meest rock ’n-rollnummer ooit. En, minstens voor de duur van het lied, levert het precies wat de titel suggereert.
Jeroen Kleijn:
R.E.M. - These Days
Zag onlangs een filmpje van een band die in Amerika een R.E.M. Tribute tour doet waarbij het 40 jarig bestaan van Life’s Rich Pageant (1986) gevierd wordt, het album dat mijn kennismaking was met de band die ik sindsdien (af en aan, ik was ze zo nu en dan even kwijt maar ze kwamen altijd weer terug) volgde en bewonderde. Reden dat daar meteen opnamen van de wereld over gingen was dat niemand minder dan Michael Stipe zelf twee nummers meezong - en hoe! - waaronder dit geweldige These Days, dat ik voor de gelegenheid nu uitkies, maar het had evengoed een van de vele andere prachtnummers van die band kunnen wezen.
Dr. Feelgood - She Does It Right
En als ik dan toch op dat YouTube hang komt er geheid wat van een van de beste en opwindendste live bands ooit voorbij: Dr. Feelgood. She Does It Right is een van m’n favorieten van ze. De bijzonderste en raarste live opname van band is die op een Frans dorpsplein, waar ze spelen voor een paar zittende kinderen, een man in een lange regenjas en op grotere afstand wat dorps/school jeugd en andere passanten. Zoek maar op: Dr. Feelgood, Going Back Home 1976 - Rare!
Belle and Sebastian - If You’re Feeling Sinister
Nog altijd ben ik de destijds voor Virgin werkzame R.L. dankbaar dat ie me ergens eind 1996 ongevraagd een album opstuurde van een band waar ik vanaf dat moment voor het leven fan van werd en dat nu hoog in m’n lijst staat van beste albums aller tijden (en wat geweldig om dat dan ook nog eens een week geleden, 30 jaar later betoverend mooi van begin tot eind live gespeeld mogen zien worden in Paradiso). Toen, in 1996, was er maar weinig te weten te komen over de band: live spelen deden nauwelijks, net als interviews geven en er staat me bij dat er maar een foto van ze de ronde deed. Maar die geheimzinnigheid - wie zijn die lui? - maakte de plaat misschien nog wel beter. Grappig genoeg staat er één zwakke broeder op, nooit wat aan gevonden, misschien wel m’n meest geskipte nummer ooit (al viel The Boy Done Wrong Again me live toch mee vorige week ;)). Een favoriet van het album kiezen is lastiger daarentegen, de overige negen liedjes zijn me allemaal even dierbaar, daarom het titelnummer maar genomineerd.
Robin Berlijn:
Free - The Stealer
Hoe deze opname klinkt (geproduceerd door Andy Johns) is hoe een band hoort te klinken. Dit is sowieso de meest sexy klinkende ritmesectie die ik ken, met een van mijn favoriete drummers Simon Kirke... Pfff wat spelen zij lekker!
Fairport Convention - Come All Ye
Engelse folkrock met de majestueuze Richard Thompson op gitaar en hemelse zang van Sandy Denny.
The Stooges - Dirt
Vuig & ruig.
Tinariwen - Imidiwan Ahi Sigdim
In mijn dromen bevind ik me in een woestijn ver weg van hier en mag samen met deze muzikanten dit nummer meespelen tot in de oneindigheid.
Berlijn zocht ook een drietal nummers uit waar hij zelf bij betrokken was:
JOHAN - Cincinnati
Om samen met Jacob een nummer te maken waarbij hij en passant melodieën aandraagt die op een hele bevredigende manier onder je huid komen te zitten om daar voor altijd te blijven: dat geeft je leven zin.
Fatal Flowers - How Many Years
Geproduceerd door Mick Ronson, staat dit nummer decennia later qua gitaargeluid nog steeds overeind, in elk geval volgens mijn eigen oren.
Ellen ten Damme - Waterige maan
Dit heb ik geproduceerd en vind ik een van de meest sprekende nummers die Ellen heeft geschreven. Ook ben ik trots op het strijkersarrangement waar Reyer Zwart bij geholpen heeft.
JOHAN – Here
We besluiten de Playlist+ met een Muziekweb-keuze, het indringende en stormachtige slotnummer Here van Pergola.
Samenstelling en tekst – Diets Dijkstra, Jeroen Kleijn, Robin Berlijn
Redactie – Mark Ritsema
Foto - JOHAN (v.l.n.r. Jeroen Kleijn, Diets Dijkstra, Jacob de Greeuw, Robin Berlijn) door Félice Hofhuizen
Vormgeving – Niek van Lent
