De niet zo bekende Daniel van Goens (1858-1904) wordt meestal aangeduid als een Fransman met Nederlandse wortels. Hij heeft de Nederlandse nationaliteit overigens altijd behouden. Het kwam door tuberculose dat het gezin waarin hij opgroeide naar Zwitserland en Frankrijk uitweek. Uiteindelijk belandde het zwaar gedecimeerde gezin in Parijs, waar Daniel cello studeerde. Hij heeft wel recitals verzorgd
… in de salons, maar vanwege zijn ziekte zat een fulltime podiumcarrière er niet in. Zijn Scherzo op.12 nr.2 werd een populair cellostuk. Over de rest van zijn oeuvre of leven was voorheen weinig bekend. De laatste jaren komt daar verandering in. Uitgever Schott heeft diverse werken opnieuw uitgegeven. Frans van Ruth (eveneens auteur van de toelichting in het cd-boekje) schreef een biografie. En nu is er dus ook dit album in de fraaie reeks Dutch Cello Sonatas. Cellosonates komen er overigens niet voorbij. Wat we horen zijn fijnzinnige salonstukjes in de sfeer van de belle époque. Dat dit zo’n leuke cd is, is echter vooral te danken aan Van Goens’ verrassende inventiviteit. Wat dat betreft was hij een echte componist, die zich van een wat lichter idioom bediende. (HJ)plus
