Wie het spoor van het klarinetkwintet door de muziekgeschiedenis volgt, ontdekt bijzondere verbanden.
Mozarts
Klarinetkwintet groeide uit tot het grote voorbeeld binnen het genre. Zoals veel van zijn late muziek ademt het werk sereniteit en een zekere nostalgie. Precies die eigenschappen lijken ook latere componisten te hebben aangesproken. Het beroemdste voorbeeld is Johannes Brahms, die na een
… voorgenomen afscheid van het componeren door het spel van klarinettist Richard Mühlfeld tot nieuwe composities werd geïnspireerd. Zijn Klarinetkwintet behoort tot de vruchten van die late creatieve opleving. Voor Max Reger zou zijn eigen Klarinetkwintet zelfs zijn laatste voltooide grote compositie worden. Ook hierin overheerst een weemoedige sfeer vol herfstachtige klankkleuren. Net als Mozart en Brahms besloot Reger zijn kwintet bovendien met een fantasievolle variatiereeks. Toch wijkt Regers werk op één wezenlijk punt van zijn voorgangers af: de klarinet treedt veel minder als solist naar voren, maar gaat volledig op in het strijkersensemble. Juist dat is koren op de molen van klarinettist Michael Collins en het Escher String Quartet. Luister alleen al naar het prachtige begin van het Largo, waarin Collins’ klarinet bijna ongemerkt in het koloriet van de strijkers wordt opgenomen. (JWvR)plus
